Kiedy powstanie wybuchło, Ximenes zebrał Radę Stanu, aby uradzić jak je stłumić. Rada wysłała Wikariusza Generalnego, aby dowiedzieć się jakie rebelianci, którzy zgodzili się negocjować, stawiają żądania. W pewnym momencie zagrozili oni wysadzeniem magazynu prochu, co mogłoby spowodować poważne szkody w forcie i fortyfikacjach miasta. W obliczu tego, Zakon zdecydował odbić zajęte fortyfikacje siłą. Fort St. Elmo został opanowany po krótkiej wymianie ognia, a St. James Cavalier poddał się wkrótce potem. Z 18 zaangażowanych księży, jedynie 12 pozostało do końca na swoich stanowiskach.
Następstwa Po poddaniu się, powstańcy zostali uwięzieni w Forcie St. Elmo. Pierwszy proces odbył się w październiku 1775 r., trzech rebeliantów zostało straconych przez uduszenie. Procesy kontynuowano po śmierci Ximenesa w dniu 4 listopada. Z pozostałych rebeliantów 6 uniewinniono i wypuszczono, 19 wygnano z Malty na zawsze, 36 skazano na uwięzienie do końca życia w forcie St. Elmo.
Przywódca rebelii Mannarino był jednym ze skazanych na dożywocie. Został on uwolniony, wraz z innymi więźniami politycznymi, po zajęciu Malty przez Francuzów w roku 1798. Zmarł w roku 1814, w wieku 81 lat.