walczył na Przesmyku Karelskim, za co został odznaczony. Od czerwca do grudnia 1941 był szefem wydziału operacyjnego - zastępcą szefa sztabu 13 Armii Frontu Zachodniego/Frontu Briańskiego, od grudnia 1941 do lipca 1942 szefem sztabu 38 Armii Frontu Południowo-Zachodniego, w lipcu-sierpniu 1942 szefem sztabu 1 Armii Pancernej, a w sierpniu 1942 szefem wydziału operacyjnego sztabu Frontu Południowo-Wschodniego. Od sierpnia do października 1942 był szefem sztabu 1 Armii Gwardii Frontu Południowo-Wschodniego/Stalingradzkiego/Dońskiego, od października do grudnia 1942 szefem wydziału operacyjnego sztabu Frontu Południowo-Zachodniego, od grudnia 1942 do maja 1943 szefem sztabu Frontu Południowo-Zachodniego, a od maja do października 1943 szefem sztabu Frontu Woroneskiego.
W październiku-listopadzie 1943 był szefem sztabu 1 Frontu Ukraińskiego, od listopada 1943 do czerwca 1944 szefem sztabu Frontu Zakaukaskiego, od 29 października 1944 do końca wojny z Niemcami szefem sztabu 3 Frontu Ukraińskiego, a od czerwca do września 1945 szefem sztabu Głównego Dowództwa Radzieckich Wojsk na Dalekim Wschodzie, uczestniczył w wojnie z Japonią, m.in. w rozgromieniu Armii Kwantuńskiej. 24 czerwca 1945 wziął udział w Paradzie Zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie.