Jan Romiszewski inna forma nazwiska Ioannes Romiszowski herbu Jelita (ur. 1610, zm. w maju 1670 w Krakowie) – sekretarz królewski (od 1634), kanonik gnieźnieński (1640-1649, 1653), łęczycki (1642-1657), krakowski (1635-1633, 1655), poznański (1631, 1637), scholastyk kapituły krakowskiej (1636-1670), proboszcz łaski, infułat, prepozyt łaski (1632-1633, 1644-1669), prałat i kustosz katedry krakowskiej (1635-1636), dziekan łęczycki i wolborski, deputat na Trybunał Koronny (1638-1648)
Życiorys Syn Mikołaja i Małgorzaty Sarnowskiej z Osiny. Bratanek kasztelana rozpierskiego Jana Romiszewskiego. Brat cioteczny wojewody podlaskiego Stanisława Warszyckiego i krewny kanclerza wielkiego koronnego bp. Jakuba Zadzika.
Zaufany współpracownik kanclerza wielkiego koronnego bp. krakowskiego Jakuba Zadzika. Wraz z abp. Maciejem Łubieńskim był egzekutorem testamentu bp. Zadzika.
Janowi Romiszewskiemu dedykowali swe dzieła:
- Szymon Starowolski – Laudatio Almae Academiae Cracoviensis z 1639, będące kontynuacją pracy Szymona Mamyckiego Pilznianina i Andrzeja Frycza Modrzewskiego oraz Wielkiego Korabiu Wielki Sternik [...] X.