Osiem twarzy mistrza Foltyna (cz. Život a dílo skladatele Foltýna) – ostatnia, nieukończona powieść czeskiego pisarza Karela Čapka, wydana pośmiertnie w 1939.
Powieść na język polski przełożyła Emilia Witwicka, przekład został wydany w 1959 przez Państwowy Instytut Wydawniczy w Warszawie.Dane z katalogu BN.
Zarys treści Osiem twarzy mistrza Foltyna opowiada historię życia kompozytora Bedřicha Foltyna, człowieka pozbawionego talentu muzycznego, leniwego, niezaradnego i narcystycznego, który brak zdolności artystycznych próbuje skompensować kreowaniem siebie na geniusza.
Analiza utworu Osiem twarzy mistrza Foltyna wykorzystuje technikę zastosowaną przez pisarza we wcześniejszych powieściach Hordubal i Meteor, polegającą na obiektywnym ukazywaniu rzeczywistości poprzez prezentację wielu subiektywnych punktów widzenia. Ten sam rodzaj narracji występuje w literaturze światowej między innymi w Pierścieniu i księdze Roberta Browninga, Wichrowych wzgórzach Emily Brontë, opowiadaniu W gąszczu Ryūnosuke Akutagawy (jak również w opartym na nim filmie Rashōmon Akiry Kurosawy) i O Zawiszy Czarnym opowieści Karola Bunscha.