Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej, w trakcie obrony Lwowa i w walkach na obszarze Małopolski Wschodniej. W styczniu 1919 był chorążym w sztabie płk. Henryka Minkiewicza. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w walkach na Froncie Południowym. Był wówczas dowódcą kompanii telegraficznej w Grupie Jazdy. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych łączności. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 3 pułku łączności w Grudziądzu. W 1934 był oficerem rezerwowym 5 batalionu telegraficznego w Krakowie i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Królewska Huta.
Ukończył studia na politechnice uzyskując tytuł inżyniera mechanika. W maju 1935 został kierownikiem zakładów przetwórczych w Chorzowie w strukturze koncernu „Wspólnota Interesów”. Przed 1937 był dyrektorem warsztatów „Wspólnoty Interesów” w Chorzowie. Wraz ze zniesieniem nadzoru sądowego w spółkach koncernu „Wspólnoty Interesów” w styczniu 1937 w charakterze dyrektora wzgl. kierownika wydziału został mianowany jednym z prokurentów w strukturze tych spółek. W 1936 był zaangażowany przy działaniu Huty „Piłsudski” w Królewskiej Hucie i huty „Zgoda” w Świętochłowicach-Zgodzie.