w trakcie tych ostatnich usunięto skutki XIX-wiecznej renowacji. W 1931 roku kompleks kościelno-klasztorny został przekazany zakonnikom Kongregacji św. Józefa, w których gestii nadal pozostaje. Wyjątkowo duży przypływ wody z 1966 roku spowodował uszkodzenia świątyni. Po tej powodzi kościół i jego obrazy zostały w latach 1970–1980 gruntownie odrestaurowane przez fundację Venice in Peril. W latach 1987–1993 dokonano kolejnej restauracji kościoła oraz organów pod nadzorem Venice in Peril, Quaker Chiari e Forti oraz Magistrato alle Acque di Venezia.
Architektura Wygląd zewnętrzny Kościół Madonna dell’Orto wykazuje pewne podobieństwo, choć w zmniejszonej skali, do kościołów San Zanipolo i Frari – jest obszernym budynkiem, zbudowanym z włoskiej cegły (laterizio) w typowym dla XIV–XV wieku stylu gotyckim, jako założenie trójnawowe o uproszczonej architekturze zewnętrznej, z trzyczęściową fasadą. Fasada ta należy do najbardziej reprezentacyjnych w Wenecji będąc świadectwem przejścia od stylu romańskiego do gotyku, a następnie od gotyku do renesansu. Jej część centralną wypełnia renesansowy portal, udekorowany rzeźbami św. Krzysztofa (na szczycie) dłuta Mattea Ravertiego, flankowanego rzeźbami Archanioła Gabriela i Zwiastowania, będącymi prawdopodobnie wczesnymi pracami Antonia Rizza. Nad portalem znajduje się rozeta.