Rudolf Marian Wizimirski (ur. 23 kwietnia 1883 we Lwowie, zm. 1940 w ZSRR) – inspektor Policji Państwowej, major rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Był synem Ignacego Bergera i Jadwigi z domu Wizimirskiej. Urodził się 23 kwietnia 1883 we Lwowie.

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora żandarmerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Służył w 6 dywizjonie żandarmerii we Lwowie. W latach 1923–1924 był oficerem rezerwowym 8 dywizjonu żandarmerii w garnizonie Toruń. W 1934 był oficerem rezerwy 6 dywizjonu żandarmerii i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto II.

Wstąpił do służby w Policji Państwowej. W stopniu inspektora Policji sprawował stanowiska: od 1 kwietnia 1921 do 1 kwietnia 1922 Komendanta Okręgu IX Tarnopolskiego PP, od 12 kwietnia 1922 do 1 lutego 1926 Komendanta Okręgu XII Pomorskiego PP, od 1 lutego 1926 do 27 stycznia 1927 Komendanta Okręgu II Łódzkiego PP.

Od 1933 był sekretarzem rady powiatu brodzkiego. W 1932 został wylosowany sędzią sądu przysięgłych we Lwowie.