Dla rzymskich władz szanujących tradycję Żydów, ich wierzenia i praktyki ich przodków, było dość zrozumiałe, że Izraelici w żadnym wypadku nie będą składać ofiar rzymskim bogom lub oddawać czci przed wizerunkiem cesarza.
Kwestia chrześcijan W przeciwieństwie do Żydów chrześcijanie byli dla rzymskich władz zjawiskiem stosunkowo nowym i nadal niepokojącym. Z najwcześniejszych rzymskich przekazów dotyczących chrześcijaństwa zachowanych u autorów: Pliniusza Młodszego (w Listach z lat 97–109) oraz Tacyta (w jego Rocznikach z około 116 roku) – pochodzi używany względem chrześcijan termin superstitio, oznaczający, że wiarę ich uważano za zabobon i traktowano jako destrukcyjne społecznie. Nie bez znaczenia była okoliczność, iż chrześcijanie wyrzekli się politeistycznej religii swych przodków, a ich celem było nawracanie innych. Rzymianom praktyka ta zdawała się niebezpieczna, zaś odmowa złożenia ofiary dla pomyślności cesarza wydawała się przejawem obrazoburstwa.