Alfons Franciszek Tuszkiewicz (ur. 3 czerwca 1889, zm. 1940 w ZSRR) – prawnik z tytułem doktora, sędzia, kapitan rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Alfons Franciszek Tuszkiewicz urodził się 3 czerwca 1889 jako syn Jana.
Podczas I wojny światowej w rezerwie piechoty C. K. Obrony Krajowej został mianowany podporucznikiem z dniem 1 września 1915 i był przydzielony do 18 pułku piechoty. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie, zweryfikowanym jako niezdolny do służby frontowej. W 1934, jako kapitan rezerwy piechoty w grupie pospolitego ruszenia, był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr X jako oficer reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Przemyśl.
Ukończył studia prawnicze, uzyskując stopień doktora przed 1923. W okresie II Rzeczypospolitej został sędzią. Ze stanowiska sędziego grodzkiego w Sokalu w maju 1929 został mianowany sędzią grodzkim w Sądzie Grodzkim w Przemyślu.