Filipp Nikanorowicz Starikow (ros. Филипп Никанорович Стариков, ur. we wsi Nowo-Tołmackaja w guberni wiackiej, zm. 18 października 1980 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik.

Życiorys Od 1915 służył w rosyjskiej armii, uczestniczył w I wojnie światowej jako starszy pisarz pułku piechoty na Froncie Rumuńskim, 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, walczył w wojnie domowej na Froncie Wschodnim, Południowym i Turkiestańskim jako dowódca plutonu. W 1920 skończył kursy piechoty w Samarze i został dowódcą kompanii i następnie batalionu, później dowódcą i komisarzem Oddziału Pamirskiego, 1928 ukończył kursy „Wystrieł”, 1931 został szefem sekcji 1 sztabu dywizji piechoty, później dowódcą pułku piechoty, a 1937-1938 był dowódcą dywizji piechoty. W 1938 został dowódcą 9 Korpusu Piechoty Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, na tym stanowisku 1939-1940 brał udział w wojnie z Finlandią, po zakończeniu której został starszym inspektorem Inspekcji Piechoty Armii Czerwonej, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała majora.