Wybitnymi twórcami schyłku epoki elżbietańskiej byli John Ford i John Webster, odwołujący się do tradycji krwawych tragedii w stylu Kyda.

Manieryzm Schyłkową fazę renesansu nazywa się manieryzmemKamila Stępień-Kutera, Bieguny manieryzmu – muzyczność i retoryka, http://www.resfactanova.pl/pliki/archiwum/numer_18/RFN18%20Stepien-Kutera%20-%20Bieguny%20manieryzmu.pdf., choć niektórzy używają tego terminu na określenie każdego końcowego okresu jakiegokolwiek stylu (na przykład gotyckiego), charakteryzującego się skomplikowaniem reguł kompozycyjnych i bogatym, być może nawet nadmiernym, zdobnictwem. O rozumieniu pojęcia manieryzmu pisał Ernst Robert Curtius. Do zjawisk manierystycznych można zaliczyć na przykład wspomniany już eufuizm. Najogólniej mówiąc, manieryzm to albo końcowa faza renesansu, albo etap pośredni między renesansem a barokiem, albo sam barok, uważany za naturalną kontynuację renesansu, a nie diametralnie różny od niego kierunek. Za twórcę manierystycznego uważa się czasem Jana Ámosa Komenskiego, jako autora opowieści alegorycznej Labyrint světa a ráj srdce (Labirynt świata i raj serca)Kamila Stępień-Kutera, o.c.. W innych opracowaniach ten autor określany jest jednak mianem barokowego.