Ksiądz prymicjant prosił Boga o znak z nieba, do jakiego zakonu ma wstąpić i podczas Przeistoczenia ujrzał Chrystusa w majestacie, trzymającego niebiesko-czerwony krzyż, wraz z dwoma niewolnikami skutymi łańcuchami: jednym białej, a drugim czarnej rasy. Licznie zgromadzeni zaproszeni goście byli świadkami tej niezwykłej wizji. Tę właśnie scenę nakazał potem umieścić na pieczęci założonego przez siebie zakonu.
Gdy wraz ze św. Feliksem de Valois przebywał na pustelni w Cerfroid i obaj zastanawiali się nad wprowadzeniem w czyn idei nowego zakonu, którego celem miało być wykupywanie chrześcijańskich jeńców z rąk muzułmanów, ujrzeli jelenia z krzyżem niebiesko-czerwonym w porożu, co było dla nich znakiem potwierdzającym ich dążenia. Zwrócili się zatem do papieża Innocentego III z prośbą o zgodę na założenie zakonu.
W dniu 25 listopada 1198 roku Innocenty III, celebrując mszę św. w bazylice św. Jana na Lateranie, miał wizję podobną jak św. Jan de Matha podczas mszy prymicyjnej, ujrzał bowiem Chrystusa i anioła z białym szkaplerzem z czerwono-niebieskim krzyżem, co upewniło papieża o słuszności ustanowienia nowego zakonu. Była to pierwsza znana wizja szkaplerza.