Frunzego i został szefem sztabu 45 Dywizji Piechoty, w kwietniu 1934 starszym wykładowcą katedry mechanizacji i motoryzacji Akademii Wojskowej im. Frunzego, w maju 1934 szefem sztabu 15 Korpusu Piechoty, a w kwietniu 1938 starszym wykładowcą katedry taktyki ogólnej Akademii Wojskowej im. Frunzego.
W latach 1937–1938 brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii. W 1938 został aresztowany, 1939 zwolniony, od października 1939 do lipca 1940 był szefem sztabu Odeskiego Okręgu Wojskowego, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała majora. Od lipca 1940 do lipca 1941 był szefem sztabu 10 Armii Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego, w lipcu-sierpniu 1941 szefem sztabu Frontu Rezerwowego, od sierpnia do października 1941 szefem sztabu 52 Armii, następnie szefem sztabu 4 Armii, uczestniczył w operacji tichwińskiej. Od grudnia 1941 do stycznia 1942 był zastępcą dowódcy Frontu Wołchowskiego, w styczniu-lutym 1942 zastępcą dowódcy 59 Armii, od lutego do czerwca 1942 dowódcą 4 Armii, a od sierpnia do grudnia 1942 dowódcą 7 Korpusu Powietrznodesantowego. Od grudnia 1942 do marca 1943 dowodził 2 Dywizją Powietrznodesantową, od września 1943 do lutego 1944 był szefem sztabu 63 Armii, a od lutego 1944 do marca 1945 szefem sztabu 70 Armii, 2 listopada 1944 otrzymał stopień generała porucznika.