Następnie metodami geofizycznymi zlokalizowano na tarasie zalewowym na wschód od rzeki pozostałości struktury prostopadłej do koryta Tollense: nasypu bądź grobli. 150 metrów od rzeki tworzyły ją dwie linie kamieni flankujące nawierzchnię skonstruowaną z elementów drewnianych ułożonych wzdłużnie (nieliczne elementy drewniane ułożono poprzecznie), pokrytą piaskiem i darnią. Około 80 metrów dalej na zachód w stronę rzeki, rolę stabilizującą zamiast kamieni przejmowały paliki drewniane, a pokrycie piaskowo-darniowe stawało się bardzo masywne. Datowania dendrochronologiczne i radiowęglowe wskazują, że budowla ta powstała w XIX w. p.n.e., a wprost na niej leżały szczątki konia, które z kolei udało się datować na XIII w. p.n.e., co wskazuje na jej wykorzystanie w okresie, gdy rozegrała się bitwa.
Najbliższe znane naukowcom duże osiedle współczesne bitwie położone było 350 kilometrów na południowy wschód.