Elementami badań dążących do rekonstrukcji przebiegu bitwy były analizy śladów pozostawianych na kościach przez zadawane rany. Wykonywano badania struktury kości i poszukiwano śladów gojenia. Badacze wykonali także repliki broni wykorzystywanych w tym okresie i badali eksperymentalnie ślady jakie zostawiały one na kościach tusz świńskich. Dzięki temu możliwe było identyfikowanie typu broni użytej w wypadku nawet drobnych śladów na kościach ludzkich. Wykonano dzięki temu dokładną statystykę zidentyfikowanych obrażeń uwzględniającą narzędzie, kierunek zadania i lokalizację rany. Jest przy tym jasne, że liczne nawet śmiertelne rany nie pozostawiły widocznych śladów na kościach.

Pierwsze oceny sugerowały, na podstawie domniemanych śladów gojenia ran, nawet kilka tygodni starć. Późniejsze badania tych samych kości wykazały jednak, że oznak gojenia w istocie nie ma. Konsekwentnie uznaje się, że walka najprawdopodobniej trwała jeden do najdalej kilku dni.

Ślady obrażeń na szkieletach wskazują, że wielokrotnie walka toczyła się w bezpośrednim zwarciu, twarzą w twarz. Jednak niektórzy wojownicy zapewne uciekali z pola bitwy, bo zostali zabici ciosami zadanymi od tyłu lub z dołu.