W 1921 ukończył studia na Wydziale Politycznym w Szkole Nauk Politycznych, pracował wizytator szkół artystycznych z ramienia Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Należał do grona organizatorów Szkoły Sztuk Plastycznych oraz współorganizatorów Instytutu Wschodniego, którego był wiceprezesem. Pełnił również funkcję prezesa Towarzystwa Przyjaciół Historii Warszawy i warszawskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, zainicjował powstanie i był pierwszym prezesem Instytutu Propagandy Sztuki. Uczestniczył w przygotowaniu księgi Ku czci poległych lotników, którą wydano w 1933. Od 1937 do wybuchu II wojny był kuratorem warszawskiego Muzeum Kolejnictwa. Po wyzwoleniu Warszawy zgłosił się do pracy w Ministerstwie Kultury i Sztuki. W czerwcu 1946 został dyrektorem przywróconego do funkcjonowania Muzeum Komunikacji. Pod jego kierownictwem Muzeum zgromadziło znaczne zbiory, które z uwagi na brak odpowiedniego budynku w zrujnowanej Warszawie przechowywano m.in. w byłej parowozowni w Pilawie. Na stanowisku dyrektora Muzeum Komunikacji pracował do 1952. Potem pracował w Instytucie Naukowo-Badawczym Kolejnictwa, gdzie w 1958 został kierownikiem Zakładu Modeli i Prototypów.