pozostawał oficerem 5 pap w garnizonie Lwów, w którym od 6 czerwca 1922 w kadrze baterii zapasowej, w 1923 był p.o. komendanta kadry batalionu zapasowego. Od 1 listopada 1924 był dowódcą II dywizjonu, od 20 listopada 1925 był kwatermistrzem, a od 11 listopada 1927 ponownie dowódcą II dywizjonu. Od 27 kwietnia 1929 sprawował stanowisko komendanta Komendy Obozu Ćwiczeń „Grupa” (Okręg Korpusu Nr VIII). W dniu 4 lipca 1935 zwolniony z tej posady i oddany do dyspozycji dowódcy OK VIII. Z dniem 31 października 1935 przeniesiony w stan spoczynku.

Od 1936 mieszkał we Lwowie przy ul. Piłsudskiego 11a. Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD we Lwowie nocą 9/10 grudnia 1939. Osadzony w więzieniu Brygidki. W 1940 został zamordowany przez NKWD na obszarze okupowanym przez sowietów. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/4-21 oznaczony numerem 362). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Jego żona Aniela (ur. 1902) w 1940 została deportowana przez Sowietów na ziemie kazachskie.