Eugeniusz de Saalbruck Quirini (ur. 29 lipca 1891 w Milówce, zm. 27 maja 1978 w Krynicy-Zdroju) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari, redaktor, tłumacz, nauczyciel.
Życiorys Urodził się 29 lipca 1891 w Milówce, w rodzinie Mariana i Adeli z domu Schimlovich. Jego bratem był Emanuel Quirini (1895–1940), oficer Wojska Polskiego i ofiara zbrodni katyńskiej. Kształcił się we Lwowie. W czerwcu 1910 złożył maturę w c. k. I Wyższej Szkole Realnej we Lwowie. Był członkiem „Strzelca”. Działał w organizacjach „Armia Polska”, „Zarzewie”. W 1914 był studentem trzeciego roku na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w składzie I Brygady, później w szeregach 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. Uczestniczył w walkach w Karpatach, Besarabii, na Bukowinie i Wołyniu. 16 kwietnia 1916 został ciężko ranny w rejonie Gruziatyna. Po kryzysie przysięgowym był żołnierzem Polskiej Siły Zbrojnej. Mianowany podporucznikiem we wrześniu 1917 i porucznikiem w październiku 1918.thumb|Eugeniusz Quirini jako chorąży Legionów PolskichPo odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.