W 1937 jako doradca wojskowy walczył w wojnie domowej w Hiszpanii, 1940-1941 był inspektorem i szefem wydziału Zarządu Przygotowania Bojowego Armii Czerwonej, 1941 został dowódcą 44 Korpusu Piechoty, po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Zachodnim/Kalinińskim jako dowódca korpusu piechoty i następnie od sierpnia do października 1941 22 Armii, od października 1941 do marca 1942 dowódca 31 Armii, od kwietnia do grudnia 1942 i od marca 1943 do kwietnia 1944 ponownie dowódca 22 Armii, a od kwietnia do sierpnia 1944 3 Armii Uderzeniowej na Froncie Północno-Zachodnim i 2 Froncie Nadbałtyckim. Na czele wojsk uczestniczył w walkach obronnych pod Mińskiem, bitwie pod Moskwą, operacji rżewsko-wiaziemskiej, leningradzko-nowogrodzkiej i reżecko-dwinskiej. Od października 1944 do 1946 był dowódcą Odeskiego Okręgu Wojskowego, a 1946-1950 Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, 1945 otrzymał stopień generała pułkownika, w listopadzie 1950 został zwolniony ze stanowiska i zakończył służbę wojskową.