poznał wówczas Lenina i został stałym działaczem Kominternu, w którym do 1926 objął funkcje członka Prezydium, Sekretariatu i Komitetu Wykonawczego. W 1927 został wysłany do Chin jako reprezentant Kominternu, we wrześniu 1929 został wydalony z Kominternu za „wspomaganie prasy Brandlera i popieranie organizacji Brandlera”, w grudniu 1930 powrócił do Indii. W lipcu 1931 został skazany na 6 lat więzienia, po wyjściu na wolność w listopadzie 1936 przystąpił do Indyjskiego Kongresu Narodowego, a 1940 założył Radykalną Partię Demokratyczną. W 1947 opublikował „New Humanism - A Manifesto”, w którym zawarł 22 tezy - zdaniem Roya, stanowiące idee rozwinięte przez wiele lat przez grupę krytycznych marksistów i byłych komunistów. W 1946 założył Indian Renaissance Institute w Dehradunie i został jego dyrektorem. W 1948 rozpoczął pracę nad dziełem „Reason, Romanticism and Revolution”, ukończonym i wydanym w Kalkucie w 1952. Zmarł na atak serca.
Bibliografia https://iep.utm.edu/roy_mn/ (ang.)
Kategoria:Działacze Międzynarodówki Komunistycznej Kategoria:Indyjscy filozofowie Kategoria:Indyjscy komuniści Kategoria:Marksiści Kategoria:Międzynarodowa Opozycja Komunistyczna Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1954