Uczestniczył w spisku w Bobrujsku. Za udział w walkach w 5 pułku strzelców, w I Korpusie, 10 maja 1922 ponownie otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w grudniu 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Od 1919 był w szkole podchorążych w Warszawie, a później w szkole podoficerskiej w Dęblinie i Lotnym Baonie Instruktorskim, jako dowódca kompanii i instruktor. W lutym 1920 wstąpił na własną prośbę do 5 pułku piechoty Legionów. W czasie wojny polsko-bolszewickiej, w lipcu 1920 został ranny pod Nawozem nad Styrem, a po rekonwalescencji, w październiku tego roku otrzymał przydział do Wileńskiego Pułku Strzelców. W październiku 1920 brał udział w wyzwoleniu Wilna spod okupacji litewskiej. W nocy z 26 na 27 października 1920 podczas wypadu I baonu Pułku Wileńskiego na młynek w Ponarach wziął do niewoli całą placówkę (30 ludzi), zniszczył połączenia telefoniczne i dowodził atakiem na okopy zmuszając Litwinów do wycofania się. W latach 20. XX wieku pełnił służbę w 85 pułku piechoty w Nowej WilejceSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 219, 723.. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 694.