W 1939 jako oficer w stanie spoczynku został zmobilizowany w ramach Obszaru Warownego „Wilno”. Walczył w czasie kampanii wrześniowej. Po 17 września przekroczył granicę litewską. Po powrocie z internowania został aresztowany, więziony na Łukiszkach, skazany na 8 lat „trudavovo łagra” i 7 października 1940 wywieziony do łagru w Workucie. W 1941, po podpisaniu układu Sikorski-Majski, został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W Guzar w Użbekistanie, dowodził batalionem szkoląc młodych żołnierzy. Po wyjściu oddziałów gen. Władysława Andersa ze Związku Radzieckiego, był dowódcą Straży Portowej w Aleksandrii. Tam zachorował na próchnicę kręgosłupa i odszedł ze służby. W 1946 wrócił do Polski. Będąc rencistą (noga krótsza o 5 cm wskutek nie w pełni udanej operacji prof. Grucy), pracował jako archiwista. Zmarł w 1977 roku. Pochowany na Powązkach Cywilnych w kwaterze 115 niedaleko od grobu marszałka Rydza-Śmigłego.
Od 1927 był żonaty z Lidią z domu Keltau i miał dwóch synów: Ryszarda (ur. 29 września 1929) oraz Zbigniewa (ur.