23 września 1939 została ranna w brzuch na Krakowskim Przedmieściu, gdzie pełniła służbę wartowniczą. Ze szpitala wyszła 5 grudnia 1939. 23 października 1939 Niemcy zamordowali jej ojca (był zakładnikiem w Kościanie). Od października 1942 pozostawała w konspiracji (Armia Krajowa), do której wprowadził ją Bernard Adamecki. Nosiła pseudonim „Wanda”. Pracowała w dziale organizacyjnym w Wydziale Lotniczym. Od 1943 w dziale operacyjnym, gdzie pełniła rolę sekretarki. 13 lipca 1944 otrzymała Krzyż Walecznych, co było rzadkością w okresie przed powstaniem warszawskim, w czasie którego była łączniczką. 1 października 1944 otrzymała po raz drugi Krzyż Walecznych, a także Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami. Po pobycie w obozie pruszkowskim uciekła z transportu kolejowego w nieznanym kierunku. Po tułaczce po Polsce osiadła w Krakowie, gdzie rozpoczęła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, by po krótkim czasie pojechać do Poznania.