Masakra w więzieniu w Łucku – masowy mord na więźniach przetrzymywanych w więzieniu w Łucku, dokonany przez funkcjonariuszy sowieckich NKWD i NKGB 23 czerwca 1941 roku, w drugim dniu niemieckiej inwazji na ZSRR. Ofiarą zbrodni padło około 2 tys. osób, w zdecydowanej większości Ukraińców i Polaków. Była to jedna z wielu tzw. masakr więziennych, dokonanych przez sowieckie organy bezpieczeństwa w lecie 1941 roku.
Geneza Łuck – historyczna stolica Wołynia, przed wojną polskie miasto wojewódzkie – od września 1939 roku znajdował się pod sowiecką okupacją. Osoby aresztowane przez NKWD były osadzane w celach przedwojennego polskiego więzienia. Mieściło się ono w gmachu dawnego klasztoru ss. brygidek przy ul. Brygidek (ob. ul. Katedralna 16). Posesja, na której znajdowało się więzienie, była stosunkowo rozległa; przylegała z jednej strony do brzegów rzeki Styr, a z drugiej do placu Katedralnego. Po rozpoczęciu okupacji więzienie rozbudowano. Ogrodzono je także murem, dzięki czemu powstały dwa dziedzińce wewnętrzne, rozdzielane przez gmach dawnego klasztoru.