Bagaże więźniów, części ubrań i drobne fragmenty ciał zebrano na jedną stertę i podpalono. Więzienną dokumentację oraz kosztowności z depozytu wywiózł do Kijowa zastępca naczelnika więzienia Leskin.
W międzyczasie Sowieci nie zaprzestali mordowania więźniów. Po południu 23 czerwca oraz w nocy z 23 na 24 czerwca wyprowadzali z cel pojedynczych więźniów oraz grupy liczące po 15–20 osób, których następnie rozstrzeliwali na dziedzińcu „ukraińskim”. Zamordowano wówczas m.in. trzy kobiety. Od kilkudziesięciu do stu mężczyzn stracono w pobliżu brzegu Styru. Niewykluczone, że w gronie zamordowanych znalazły się osoby, które rankiem 23 czerwca nie posłuchały wezwania enkawudzistów i nie opuściły swoich cel.
Ofiary thumb|Tablice z nazwiskami ofiar. Łuck, ul. Katedralna Naoczni świadkowie podawali bardzo rozbieżne informacje na temat liczby ofiar masakry. Ich szacunki wahały się bowiem od 1000 do 4,5 tys. osób. W źródłach niemieckich liczbę zamordowanych oceniano z kolei na 1,5 tys., 2 tys. lub nawet 2,8 tys. osób. Rozbieżności pojawiają się nawet w dokumentach sowieckich. W swoim raporcie sierżant bezpieczeństwa państwowego Stan utrzymywał, że w Łucku zlikwidowano łącznie około tysiąca więźniów, w większości skazanych za przestępstwa kryminalne. Twierdził również, że około tysiąca więźniów pozostawiono w celach.