Wymordowanie więźniów Preludium Początkowo, w myśl opracowanych jeszcze przed wojną planów, Sowieci zamierzali wywieźć w głąb ZSRR niemal wszystkich osadzonych w łuckim więzieniu. Plan ewakuacji więzień zachodnich obwodów Ukraińskiej SRR, zatwierdzony 23 czerwca 1941 roku przez zastępcę ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRR Wasilija Czernyszowa, przewidywał, że 919 więźniów zostanie wywiezionych do Włodzimierza, a kolejnych 1080 do więzień obwodu stalingradzkiego. Szybkie postępy niemieckiej ofensywy oraz brak środków transportu uczyniły jednak ten zamiar niewykonalnym.
Łuck znalazł się tymczasem na głównym kierunku niemieckiego natarcia. Już w pierwszym dniu wojny miasto padło ofiarą nalotu Luftwaffe. Niemieckie bomby spadły m.in. na teren więzienia, niszcząc budynek administracyjny (względnie „wartownię”) oraz uszkadzając mur zewnętrzny i narożnik klasztornego gmachu. Śmierć ponieśli wówczas naczelnik wydziału gospodarczego Bondarenko, jego żona, a także jeden z nadzorców (dwóch innych nadzorców zostało rannych). W powstałym chaosie część osadzonych podjęła próbę ucieczki, lecz strażnicy zdołali ich powstrzymać ogniem broni maszynowej. Wielu więźniów zostało wówczas zastrzelonych.