Później został szefem sektora i wydziału w Komitecie Obrony przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR, od lipca do października 1941 dowodził 778 pułkiem artylerii 247 Dywizji Strzeleckiej w składzie 31 Armii Frontu Rezerwowego, potem został dowódcą artylerii 249 Dywizji Strzeleckiej w składzie 22 i 4 Armii Uderzeniowej na Froncie Kalinińskim i Północno-Zachodnim, brał udział w walkach w rejonie m. Pieno, Seliżarowo, Ostaszków, Toropiec i Wieliż. Od września 1942 do września 1943 dowodził 16 Gwardyjską Dywizją Strzelecką, uczestniczył m.in. w operacji orłowskiej, od września 1943 do października 1944 dowodził 36 Gwardyjskim Korpusem Strzelców w składzie 11 Gwardyjskiej Armii na Froncie Briańskim/2 Nadbałtyckim/1 Nadbałtyckim/3 Białoruskim, latem 1944 wyróżnił się podczas operacji białoruskiej. Od października do grudnia 1944 dowodził 5 Armią, a od grudnia 1944 do maja 1945 31 Armią 3 Frontu Białoruskiego/1 Ukraińskiego, uczestniczył w walkach w Prusach Wschodnich i na Śląsku, następnie w operacji praskiej. Po wojnie nadal dowodził 31 Armią, 1948 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, od sierpnia 1948 do czerwca 1952 dowodził wojskami Donbaskiego Rejonu Obrony Przeciwlotniczej, od czerwca 1952 do kwietnia 1954 Bakijskiego, następnie Uralskiego Rejonu Obrony Przeciwlotniczej.