Od 1932 do lipca 1936 był zastępcą dowódcy 37 pułku strzeleckiego, od lipca do grudnia 1936 szefem sekcji sztabu 92 Dywizji Strzeleckiej na Dalekim Wschodzie, od grudnia 1936 do listopada 1937 dowódcą 275 pułku strzeleckiego, a od listopada 1937 do lipca 1939 dowódcą 105 Dywizji Piechoty w 1 Armii, w 1938 otrzymał stopień pułkownika. Od lipca 1939 do lutego 1940 był zastępcą dowódcy 39 Korpusu Strzelców w 1 Armii w składzie Frontu Dalekowschodniego, od lutego 1940 do marca 1941 komendantem szkoły piechoty we Władywostoku, a od marca do sierpnia 1941 dowódcą 39 Korpusu Strzeleckiego w 1 Armii. Po niemieckiej hitlerowskiej inwazji, od sierpnia do listopada 1941 uczył się na przyśpieszonych kursach przy Akademii Sztabu Generalnego.
W grudniu 1941 objął dowództwo samodzielnej brygady marynarzy pacyficznych skierowanych do obrony Moskwy, na czele 64 Samodzielnej Morskiej Brygady Piechoty walczył na Froncie Zachodnim pod Biełym Rastem, Nikolskoje, Sołniecznogorskiem i Wołokołamskiem, 17 stycznia 1942 został awansowany na generała majora.