Edwin Lee Mathews (ur. 13 października 1931, zm. 18 lutego 2001) – amerykański baseballista, który występował na pozycji trzeciobazowego, dwunastokrotny uczestnik Meczu Gwiazd, członek Baseball Hall of Fame.
Major League Baseball thumb|left|Eddie Mathews w czasopiśmie Life w 1958 roku.
Boston/Milwaukee/Atlanta Braves Przed rozpoczęciem sezonu 1949 podpisał kontrakt z Boston Braves. Po występach w niższych ligach, najwyżej na poziomie Triple-A w Milwaukee Brewers, 12 kwietnia 1952 zadebiutował w Major League Baseball w meczu przeciwko Brooklyn Dodgers. W pierwszym sezonie występów zdobył 25 home runów, a w głosowaniu do nagrody NL Rookie of the Year zajął 3. miejsce.
W 1953 kiedy Braves przenieśli swoją siedzibę do Milwaukee, Mathews zanotował średnią 0,302 i zdobył najwięcej home runów w MLB (47). Ponadto po raz pierwszy zagrał w Meczu Gwiazd, a w głosowaniu na najbardziej wartościowego zawodnika zajął 2. miejsce za Royem Campanellą z Brooklyn Dodgers. 16 sierpnia 1954 pojawił się na okładce magazynu Sports Illustrated. 6 października 1957 w meczu numer 4 World Series, w którym Braves mierzyli się z New York Yankees, w drugiej połowie dziesiątej zmiany zdobył zwycięskiego home runa, co dało wyrównanie w rywalizacji 2–2.