Samica ogółem jest podobna, wyróżnia się szarobrązowym wierzchem głowy, karkiem i środkiem grzbietu.
Zasięg występowania Czarnopiórki zamieszkują południowo-wschodni Paragwaj, południowo-wschodnią Brazylię (stany Parana, Rio Grande do Sul, Santa Catarina i São Paulo), Urugwaj i północno-wschodnią Argentynę (wschodnia prowincja Formosa i Misiones na południe po północną prowincję Buenos Aires). Współczesne doniesienia z Paragwaju są niepotwierdzone. Począwszy od roku 1850 następował znaczący spadek liczebności czarnopiórków; według danych z roku 2000 ich ostoją jest południowo-wschodni Urugwaj.
Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia czarnopiórków są zakrzewione obszary trawiaste, szczególnie te w pobliżu bagien. W Entre Ríos i Corrientes obserwowano te tyrankowate na nieużytkowanych od ponad 5 lat polach ryżowych. Bagna w São Francisco de Paula (północno-wschodni stan Rio Grande do Sul), gdzie występują te ptaki, porastają m.in. cibory (Cyperus) i mikołajki (Eryngium) z gatunków Eryngium pandanifolium, Eryngium floribundum i Eryngium horridum. Pożywieniem przedstawicieli H. dominicana są owady.