W związku z tym postanowiono świątynię rozbudować w kierunku wschodnim według projektu Josepha Ebersa. Nastąpiło to w 1893 roku. Dobudowana hala, była szersza od starej, trzyprzęsłowej nawy, posiadała trzy nawy i dwa przęsła. Zwieńczona była ośmiokątnym prezbiterium zamkniętym z trzech stron, w stylu neogotyckim. Świątynia była otynkowana i pokryta dachówką. W lutym 1945 roku, podczas oblężenia Wrocławia, wojska niemieckie wysadziły świątynię. W latach 1947–1950 ruiny zostały odgruzowane. Kościół został odbudowany w latach 1958-1959.
Obecna świątynia została wzniesiona na planie prostokąta, posiada jedną nawę i dwa przęsła, nakrywają ją kolebkowe sklepienia pozorne (na siatce). Od strony wschodniej nawa jest zamknięta prezbiterium o formie zbliżonej do kwadratu, nakrytym sklepieniem krzyżowym. Budowla nakryta jest dachem dwuspadowym i jest opięta skarpami. W latach 1967–1987, podczas urzędowania proboszcza parafii księdza Mariana Stanety, została położona nowa posadzka z marmuru i granitu oraz został zmieniony wystrój wnętrza. Nowy ołtarz, w którym zostały złożone relikwie św. Jozafata Kuncewicza biskupa i św. Karola Lwangi z Ugandy, został konsekrowany w 1981 roku. W 1996 roku została położona nowa dachówka, a w 1997 roku wnętrze zostało wymalowane.