Od lipca 1934 do sierpnia 1935 był starszym wykładowcą katedry wojsk zmechanizowanych w Akademii Wojskowej im. Frunzego, następnie szefem sztabu 20 Dywizji Piechoty, 1938 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego, w styczniu 1938 został zastępcą szefa sztabu Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Od września 1940 do maja 1941 był zastępcą szefa sztabu Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego ds. zagadnień organizacyjno-mobilizacyjnych, a od 5 maja 1941 szefem sztabu 13 Armii w Mohylewie, po ataku Niemiec na ZSRR brał udział w walkach na Froncie Zachodnim, od 11 listopada do 24 grudnia 1941 Południowo-Zachodnim, od 24 grudnia 1941 do 12 marca 1943 Briańskim, następnie Centralnym. Uczestniczył w obronie Mińska, bitwie pod Smoleńskiem, kontruderzeniu spod Moskwy, operacji jeleckiej, bitwie pod Kurskiem i innych bitach. Od grudnia 1943 do marca 1945 dowodził 104 Korpusem Piechoty 40 Armii 2 Frontu Ukraińskiego, brał udział w operacji korsuń-szewczenkowskiej i humańsko-botoszańskiej, podczas szturmu na rumuńskie miasto Turda został kontuzjowany, później dowodził zdobyciem miasta Kluż, od marca 1945 do końca wojny dowodził 46 Armią, biorąc udział w operacji wiedeńskiej i praskiej.