ich odkrycie dowodzi występowania przedstawicieli rodzaju Kairuku również na Wyspie Północnej.
Morfologia i anatomia Proporcje ciała u Kairuku są nieco odmienne niż u współczesnych pingwinów. Tylne kończyny były krótsze i mocniejsze, a tułów i skrzydła – dłuższe. Kość udowa była proporcjonalnie dłuższa, a tarsometatarsus – krótszy. Kairuku cechowały ponadto: wydłużony, wąski mostek, krótka, rozszerzana ku dołowi kość krucza, wydłużone wąskie skrzydło.
Szacunkowo najlepiej skompletowany okaz K. grebneffi, oznaczony numerem OU 22065, za życia, stojąc, osiągał 1,28 m wysokości; płynąc przed siebie z wyciągniętym dziobem, mógł więc mierzyć blisko 1,5 m. Jest to wartość mniejsza niż szacowana dla dotychczas znanych kopalnych pingwinów, nawet z wyraźnie mniejszymi kośćmi względem przedstawicieli Kairuku, co wskazuje na błędne szacunki. W literaturze popularnej wysokość stojącego pingwina cesarskiego (Aptenodytes forsteri) podawana jest bardzo różnorodnie, zwykle między 1 a 1,5 m; jest to jednak wartość wyższa niż zmierzona u stojących osobników – przykładowo Forster (1961) przebadał 86 żywych pingwinów cesarskich, a maksymalna wysokość wyniosła wówczas 1,06 m. Prawdopodobnie podane wartości dotyczą nie wysokości ptaka, lecz jego długości ciała.