Bitwa Wielbłądzia () – starcie zbrojne, do którego doszło pod koniec 656 roku w pobliżu współczesnego miasta Basra. Wojska A’iszy starły się z siłami wiernymi pierwszemu imamowi szyitów i ostatniemu z czterech kalifów prawowiernych Alemu, który zwyciężył.
Tło i bitwa Wrogość A’iszy do Alego miała swoje źródła jeszcze w wydarzeniach z czasów życia Mahometa, kiedy A’isza została posądzona o cudzołóstwo, a Ali doradzał Prorokowi rozwód z nią. W trakcie rebelii przeciwko trzeciemu kalifowi sunnitów, Usmanowi, który został zabity za korupcję i nepotyzm przez własnych obywateli podczas szturmu na jego własny dom, A’isza miała nadzieję, że ostatecznie kalifem zostanie Talha, kuzyn Abu Bakra. Po powrocie z pielgrzymki do Medyny, A’isza dowiedziała się, że kalifem został jednak Ali, szybko zatem zawróciła do Mekki i zaczęła agitować przeciwko niemu. Wkrótce pod pretekstem odbycia pielgrzymki mniejszej dołączyli do niej Talha i Zubajr, ostatecznie rozczarowani do Alego, kiedy ten nie zgodził się zagwarantować im gubernatorstw, odpowiednio Basry i Kufy. Na miejscu zerwali z Alim, obarczając go odpowiedzialnością za śmierć Usmana i żądając od niego postawienia jego morderców przed sądem. Szybko przyłączyli się do nich niektórzy Kurajszyci, sprzeciwiający się koncepcji zastrzeżenia kalifatu dla Haszymitów, i Umajjadzi.