Bernard Rygielski (ur. 22 lutego 1910 w Toruniu, zm. 28 listopada 1984 w Gdyni) – mat Polskiej Marynarki Wojennej, obrońca Westerplatte, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka i Józefy z domu Gerc. Ukończył siedem oddziałów szkoły powszechnej w Toruniu. W 1931 r. został powołany do odbycia czynnej służby wojskowej w Marynarce Wojennej. Przeszedł kurs w Szkole Specjalistów Morskich na ORP „Bałtyk”. W 1933 r. został awansowany do stopnia marynarza nadterminowego, a w 1937 r. do stopnia mata. Służył także na ORP „Gryf” i ORP „Iskra” w charakterze kierownika siłowni pomocniczej prawej. Od 2 lutego 1939 r. był dowódcą motorówki „Wilja” na Westerplatte.
Po rozpoczęciu II wojny światowej dowodził obroną placówki „Fort”. Został ranny podczas bombardowania 2 września. Nie chciał poddawać placówki (uważał, że dysponuje wystarczającymi zasobami do dalszej walki), jednak po otrzymaniu rozkazu kapitulacji wykonał go. W niewoli jenieckiej przebywał w obozach takich jak: Stalag I A Stablack, I B Hohenstein, VI A Hemer, VI G Bonn-Duisdorf, VI J Fichtenhein/Krefeld i Dorsten, VI K Senne. Po wyzwoleniu wstąpił do Polskiej Marynarki Wojennej w Wielkiej Brytanii. Służył na ORP „Conrad” oraz ORP „Błyskawica” (na tym okręcie w 1947 r. powrócił do Polski).