W rozważanym układzie na ciało działa proporcjonalna do wychylenia siła sprężystości oraz siła tarcia wywołana naciskiem ciężaru ciała na podłoże, nie działają inne siły a ciało porusza się w tym samym kierunku co działające na nie siły sprężystości i tarcia.
Jeśli ciało spoczywa i by ruch mógł się rozpocząć, działająca siła sprężystości musi być większa od maksymalnej siły oporu tarcia:
gdzie to maksymalna odległość od punktu równowagi, w której ciało zatrzymane nie ruszy pod wpływem siły sprężystości. Jeżeli początkowo ciało spoczywa w odległości mniejszej od to nie ruszy i nie będzie wykonywało drgań, także gdy ciało wykonujące drgania zatrzyma w odległości mniejszej od to już nie ruszy i drgania zakończą się. Ciało, kończąc drgania, nie musi zatrzymać się w punkcie równowagi siły sprężystości, ale w odległości mniejszej od od punktu równowagi, jest to zjawisko przeciwne do tarcia wiskotycznego, w którym teoretycznie drgania zanikają, zanik jest coraz wolniejszy, odbywają się coraz bliżej punktu równowagi i nigdy nie gasną.