O ile w przypadku dłuższych formatów daktylicznych użycie rymu męskiego zasadniczo nie wpływa na odczucie rytmu, to w przypadku dwustopowca dzieje się inaczej, a sekwencja SssS jest percypowana raczej jako chorijamb, czyli złożnie trocheja i jambu. Daktyliczna tożsamość układu SssS jest klarowna tylko w kontekście. Wyraźną skłonność do stosowania daktyla miał Władysław Broniewski. Wiersz Wiatraki realizuje schemat strofy czterowersowej zbudowane z czterostopowców daktylicznych katalektycznych w średniówce i naprzemiennie katalektycznych lub brachykatalektycznych w klauzuli: SssSs||SssSs/SssSs||SssS/SssSs||SssSs/SssSs||SssSs. W ten sam sposób został zbudowany wiersz Ja i księżyc transformista. Broniewski lubił ten typ strofy, bo powtórzył go również w utworze Biesy i w wierszu O wiośnie i o śmierci. Użył go również w poświęconym hiszpańskiej wojnie domowej wierszu No pasaran!. Wiersz Chwile składa się z jednorodnych kwartyn zbudowanych z symetrycznych dziesięciozgłoskowców daktylicznych SssSs||SssSs. Takie strofy budują też wiersze Nocą,Twarde ręce i Cześć i dynamit, jak również Grób Tamerlana i Monte Cassino. Utwór Śmierć to ujęty w dystychy sześciostopowiec daktyliczny katalektyczny w średniówce i klauzuli: SssSssSs||SssSssSs.