Niekiedy budowano też okazałe dwory, najczęściej należące do zasadźców. Krajobraz urozmaicały także wiatraki koźlaki, również umieszczane na znaczniejszych wzniesieniach. Osadnicy mieli obowiązek podejmowania prac przy utrzymywaniu wałów i urządzeń hydrotechnicznych.
W latach 1767-1785 rząd pruski wydał na regulację łęgów 1 027 915 talarów (ponad połowę na budowę wałów). Pozyskanie jednej morgi terenu kosztowało zatem około dziesięć talarów. Sprowadzono w ten rejon 1750 rodzin, czyli około 8800 kolonistów. Z ekonomicznego punktu widzenia przedsięwzięcie okazało się chybione, a dodatkowo w dalszej perspektywie generowało koszty utrzymania urządzeń hydrotechnicznych. Franz von Brenkenhoff, jako główny realizator przedsięwzięcia, popadł w niełaskę królewską i został nawet oskarżony o malwersacje finansowe, co dotyczyło też jego współpracowników, z których część surowo ukarano. Ciężary, którymi obciążano osadników okazały się dla nich zbyt wysokie w stosunku do rozmiarów przyznanych im działek. Wywoływało to poważne niezadowolenie wśród kolonistów, liczne konflikty, a nawet otwarte bunty. W niektórych wsiach nadwarciańskich upadły tradycyjne zajęcia mieszkańców, np.