Wieś była własnością szlachecką należącą do lokalnej szlachty. W 1285 książę wielkopolski Przemysł II wystawił dokument, w którym oznajmił, że komes Luder z Komorowa wraz z synem Pielgrzymem (Peregrinus) za zgodą swych braci oraz krewnych dają opactwu cystersów w Obrze prawo do zbudowania i naprawiania młyna w Niałku, sprzedając mu także prawo zastawienia rzeki Dojcy, która płynie z jeziora Karpicko i zbudowania jazu na rzece, która płynie przez bagno i przechodzi przez wieś Komorowo. Zezwalają także klasztorowi na pobieranie drewna i ziemi z ich dziedziny na budowę tego jazu, a w zamian za co darczyńcy będą mogli dożywotnio mielić w tym młynie bez opłat, co jednak nie będzie przysługiwać ich następcom. Dyplom ten, wraz z innymi dokumentami wystawionymi na rzecz klasztoru w Obrze, potwierdzony został w 1431 przez króla Polski Władysława Jagiełłę.
W 1480 wieś leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do dekanatu w Grodzisku Wielkopolskim.