W 1920 był kapelanem w szpitalach frontowych i uczestnikiem plebiscytu na Warmii. Był wybierany posłem na Sejm RP kadencji I (1922–1927) i II (1928–1930). Od 1929 do 1933 patron SRCh, a także patron Stowarzyszenia Sług i Dozorców Domowych. Po zamachu majowym 1926 początkowo był przeciwnikiem piłsudczyków, 1930 zaprzestał działalności w ChD wobec niemożności współpracy z Wojciechem Korfantym, później wycofał się z działalności politycznej. Był wikariuszem i rektorem Kościoła św. Marcina w Warszawie. Zginął w czasie niemieckiego nalotu na Warszawę. Został pochowany w grobowcu rodziny Gąsiorowskich na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 230-5-10/11).
W 1922 został odznaczony przez papieża Piusa XI krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice. Ponadto był odznaczony Krzyżem Niepodległości i Orderem Rycerskim św. Grzegorza Wielkiego (1926).
Przypisy
Bibliografia Wielka Encyklopedia PWN red. Jan Wojnowski, Warszawa 2002, t. 10, s. 12. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej