Odkrycie W latach 60. XX wieku dyrektor Muzeum Morskiego w Gdańsku, Przemysław Smolarek, próbował rozwinąć w Polsce archeologię podwodną, lecz do przekonania władz o potrzebie przeznaczenia funduszy na takie działania brakowało mu obiecujących obiektów do badań. Dlatego zbierał informacje o wrakach w pobliżu polskich brzegów, pozyskując je od rybaków i służb hydrograficznych.
W 1969 roku jednostki Urzędu Morskiego w Gdyni i Polskiego Ratownictwa Okrętowego prowadziły badania dna w okolicach powstającego Portu Północnego. Latem natrafiono na wrak, z którego wydobyto plastry miedzi (początkowo nurkowie sądzili, że to złoto) i kamienne kule. Miedź została sprzedana na złom, gdzie zauważył ją Andrzej Benesz, który – zorientowawszy się w istotności znaleziska – poinformował Smolarka. 7 marca 1970 roku o odkryciu powiadomiono Urząd Morski, który 18 marca wydał decyzję uznającą znalezisko za zabytek i przekazującą je bezpłatnie do Muzeum Morskiego.