W latach 90. XX wieku i na początku XXI wieku przeprowadzono (dwukrotnie) datowanie dendrochronologiczne drewna z konstrukcji statku oraz drewna pochodzącego z ładunku. Stwierdzono, że drzewa użyte do budowy statku ścięto w latach 1398 i 1399. Ponieważ ówcześni szkutnicy wykorzystywali drewno świeże (ze względu na łatwość kształtowania), zakłada się, że statek zbudowano w roku 1400. Stwierdzono też, że drewno pochodziło z Pomorza Gdańskiego i obecnych terenów północno-wschodniej Polski (Warmia i Mazury). Do budowy statku użyto głównie dębiny z dębu szypułkowego, jak i bezszypułkowego.
Analiza dendrochronologiczna drewna pochodzącego z klepek oraz długich desek (wańczosu) pozwoliła na stwierdzenie, że zostały one pozyskane w latach 1403–1407, beczki zaś pochodzą z ostatniej dekady XIV i pierwszych lat XV wieku. Nie znaleziono drewna ściętego po 1407 roku. Biorąc pod uwagę czas potrzebny na transport i załadunek, można stwierdzić, że statek zatonął wiosną 1408. Ładunek statku pochodził z dorzecza Wisły, a w mniejszej części także z Wielkopolski i Dolnego Śląska.
mały|Zachowana część stępki „Miedziowca”