De La Reynie powołał za zgodą monarchy specjalną komisję złożoną z najlepszych krajowych jurystów, tak zwaną Chambre Ardente („Izba Ognista”), która stała się jedyną instancją w sprawach o trucicielstwo i czarostwoBenedetta Craveri: Kochanki i królowe. Władza kobiet str. 234-235.. W czasie swojego istnienia Izba Ognista prowadziła dochodzenie w wielu sprawach tego rodzaju, niejednokrotnie wzywając do złożenia zeznań osoby szlacheckiego pochodzenia i królewskich dworzan. Po zakończeniu śledztwa Izba skazała trzydzieści cztery osoby na śmierć za uprawianie czarostwa lub praktyk trucicielskich. Dwie zmarły podczas tortur, a kilku dworzan wygnano z kraju. Izba Ognista została rozwiązana 1682 roku, ponieważ Ludwik XIV nie chciał zaryzykować publicznego skandalu poprzez skazanie bliskich mu i spokrewnionych z nim osób. Na wieść o tym szef policji de La Reynie powiedział: Potworność tych zbrodni jest najlepszym zapewnieniem ich prawdziwości.
Następstwa Prawdopodobnie najważniejszym następstwem afery trucicielskiej jest wygnanie z Francji hrabiny de Soissons.