mały|Ruiny wieży w murach Payerne, odbitej a następnie bronionej przez Ludwika przez sześć miesięcy przed wojskami cesarskimi. mały|Ludwik I? II? i jego żona.
Ludwik I (1249/50 – 1302) był baronem Vaud. W chwili swoich narodzin był młodszym synem młodszego syna w domu Sabaudzkim, ale przez serię zgonów i własnej skutecznej służbie wojskowej, udało mu się stworzyć częściowo niezależny seniorat na terenach Vaud w 1286. Gościł w wyższych kręgach szlachty europejskiej (na dworach królewskich w Londynie, Paryżu i Neapolu), otrzymał prawo bicia monet od cesarza Świętego cesarstwa Rzymskiego, zwołał pierwsze publiczne zgromadzenie w Piemoncie, w którym uczestniczyły również osoby nieszlacheckiego pochodzenia. Gdy zmarł, jego posiadłość odziedziczył jego syn.
Młodość w Sabaudii, Anglii i Francji (1259-81) Ludwik był trzecim syn Tomasza II Sabaudzkiego. Był pod opieką swojej matki Beatrycze Fieschi , od śmierci ojca w 1259 roku, gdy jego starsi bracia byli zakładnikami gminy Asti. Jego dzieciństwo upłynęło w zamkach będącym posagiem matki, zwłaszcza w Saint-Genix-sur-Guiers na brzegu rzeki Guiers. W młodości, w 1270 roku, towarzyszył swoim braciom, Tomaszowi III i Amadeuszowi V, w Anglii, w nadziei na uzyskanie od króla Henryka III lenna (i dochodów), co nakazał im ich wujek, Piotr II, książę Sabaudzki.