W dniu zamachu przebywał nawet w jego centrali przy ówczesnej Bendlerstrasse w Berlinie (obecnie Stauffenbergstrasse). Oskarżony potem przed Trybunałem Ludowym (Volksgerichtshof) o zdradę stanu. Dzięki prywatnym powiązaniom udało się mu uniknąć kary śmierci. 11 stycznia 1945 skazano go na karę siedmiu lat ciężkiego więzienia.
Z miejsca odosobnienia w Bayreuth zwolniony został dopiero przez oddziały amerykańskie. Od 1948 był członkiem niemieckiego konsystorza ewangelickiego. W 1945 przejął w Stuttgarcie kierownictwo protestanckiej organizacji humanitarnej (Hilfswerk der Evangelischen Kirchen in Deutschland). W latach 1949–1969 z ramienia CDU był deputowanym do Bundestagu, którego 1954–1969 był przewodniczącym. Jednocześnie od 1956 do 1969 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego CDU. Zdeklarowany zwolennik integracji Niemiec z zachodem i budowania Unii Europejskiej. Bliski zaufany Konrada Adenauera. W 1969 został poddany ostrej krytyce za roszczenia odszkodowawcze za krzywdy poniesione w okresie III Rzeszy, w wyniku czego ustąpił z zajmowanych