Po zwolnieniu z kwarantanny żołnierzom pozwolono na odwiedzenie stołecznego miasta Valletta, gdzie pokłócili się między sobą oraz z miejscowymi. Aby zapobiec rozruchom, dowódca brytyjskich sił na Malcie, William Villettes, skoszarował ich w forcie Ricasoli, olbrzymiej fortyfikacji u wejścia do Grand Harbour. W listopadzie 1806 roku, Villettes mianował Lieutenant-Colonela Jamesa Barnesa na dowódcę pułku, lecz to tylko wzmogło oburzenie rekrutów.
Bunt thumb|Fort Ricasoli – umocnienia od strony lądu
Bunt wybuchł 4 kwietnia 1807, kiedy Lieutenant-Colonel Barnes był w Valletcie. Zaangażowanych było około 200 Albańczyków i Greków, którzy zabili porucznika Schwartza, kapitana De Wattville, kanoniera Johna Johnstone'a oraz kilku szeregowców. Zranili również majora Schumelketela i trzech innych oficerów. Usunęli z masztu flagę brytyjską i zastąpili ją flagą Floty Rosyjskiej (niebieski Krzyż św. Andrzeja na białym tle), zamknęli bramy fortu i podnieśli most zwodzony. Buntownicy wzięli oficerów regimentu oraz ich rodziny jako zakładników, i zmusili około 20 brytyjskich artylerzystów, aby skierowali fortowe działa na Vallettę.