Cielęta Reem od razu się rozdzielają by spotkać się ponownie po siedemdziesięciu latach.
Midrasz Tehillim opowiada, że król Dawid, gdy był małym chłopcem zaprowadził owce swego ojca na grzbiet śpiącego Reem, który wziął za wzgórze. Reem przebudził się i powstał. Dawid, trzymając sięgający nieba róg Reem, modlił się do Pana Świata, obiecując, że wybuduje mu świątynię szeroką na sto łokci jak rogi Reem. Bóg uratował Dawida zsyłając lwa, a następnie jelenia.
Według traktatu Bawa Batra z Talmudu Babilońskiego Rabbi bar Bar-Chana widział jednodniowe cielę Reem. Było ono większe od góry Tabor. Obwód jego szyi wynosił trzy mile. Odchody cielęcia wpadając do Jordanu, sprawiły, że rzeka wystąpiła z brzegów.
Midrasz Genesis Rabba przedstawia historię ocalenia dwóch młodych Reem z potopu. Noe nie znalazł dla nich miejsca na swej Arce. Pozwolił im jednak oprzeć czubki nosów o pokład i przywiązał za rogi do rufy. Reem płynęły za arką pozostawiając za sobą smugę szerokości Jeziora Tyberiadzkiego.
Bibliografia
Kategoria:Mityczne istoty Kategoria:Judaizm