Zespół Jefferiesa przeprowadził testy, po których jako najlepszą lokalizację wybrano wierzchołki stożków wulkanicznych w pobliżu szczytu. Testy wykazały również, że Mauna Kea jest miejscem wyjątkowo dobrym dla obserwacji nocnych; na te warunki złożyły się między innymi: rzadkie powietrze, stały wiatr (pasat) i bliskość morza. Jefferies zobowiązał się do zbudowania teleskopu o średnicy zwierciadła 2,24 m, natomiast ze środków stanowych miała powstać całoroczna, solidna droga na szczyt. Prace budowlane rozpoczęto w 1967 roku, a pierwszy duży teleskop (UH88) uruchomiono w 1970 roku.
Kolejne teleskopy Inne grupy zaczęły ubiegać się o poddzierżawę terenów na udostępnionym szczycie. Do roku 1970 dwa teleskopy o średnicy 0,6 m wybudowały US Air Force oraz Lowell Observatory. W 1973 Kanada i Francja postanowiły wspólnie zbudować na Mauna Kea CFHT o średnicy 3,6 m. Jednak lokalne organizacje zaczęły poruszać kwestię wpływu obserwatorium na środowisko naturalne. To doprowadziło do przygotowania przez Department of Land and Natural Resources planu zarządzania;