Reformacja Zwingliego Zwingli od razu zaczął głosić swoje nowe przekonania. Oprócz aktualnej krytyki nadużyć, nie atakował początkowo tradycyjnych postaw, zadowalając się obnażaniem regularnych fragmentów Ewangelii. W 1518 doszło do niewielkiego kryzysu odpustowego, ale dowcipna krytyka nadużyć dokonana przez Zwingliego znalazła łaskę kościelną i tytularny zaszczyt od papiestwa, z którego Zwingli czerpał także pensję kapelańską.
W 1518, mimo dużego sprzeciwu, został mianowany kaznodzieją katedry Grossmünster w Zurychu. Stanowisko to dawało mu niewielkie dochody czy wpływy, lecz duże pole do głoszenia kazań. Rozpoczął serię objaśnień Nowego Testamentu ożywianych przez jego aktualne zastosowanie. Zaraza w 1519 umocniła jego oddanie pracy duszpasterskiej. Jego własna choroba tudzież wyzdrowienie, a następnie śmierć brata w 1520, pogłębiły elementy duchowe oraz teologiczne w jego myśleniu i nauczaniu, które do tej pory były do pewnego stopnia przyćmione przez idee humanizmu. W 1520 uzyskał pozwolenie od rady miejskiej na głoszenie tzw. prawdziwych ksiąg boskich. Kazania Zwingliego przyczyniły się do wzniecenia buntów przeciwko postowi oraz celibatowi wśród księży, co uznawane jest za wstęp do reformacji w Szwajcarii w 1522.