Irena Nadachowska (ur. 28 kwietnia 1922 w Stanisławowie, zm. 10 listopada 1998 w Warszawie) – polska rzeźbiarka.
Życiorys Była córką płk. dypl. Wojska Polskiego Adama Nadachowskiego. Walczyła w powstaniu warszawskim. Po zakończeniu wojny studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Warszawie. Była uczennicą Xawerego Dunikowskiego. W latach 1969 i 1970 brała udział w plenerach oraz wystawie prac z ogólnopolskiej akcji plenerowej „Spotkania rzeźbiarskie” w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.
Twórczość Specjalizowała się w rzeźbie ceramicznej wykonanej z gliny szamotowej, pokrytej szkliwem, która okazała się tworzywem zbyt finezyjnym i kruchym w konfrontacji ze zrealizowanymi przez artystkę obiektami stojącymi w przestrzeni miejskiej Warszawy. Trzy spośród nich są chronione i zabezpieczone przed wandalizmem, co nie przysłużyło się właściwej ekspozycji pięknych dzieł. Jednakże to właśnie tworzywo artystyczne, którym się posługiwała, umożliwiło rzeźbienie delikatnych, smukłych postaci kobiecych. Wpływ na wybór artystycznego tworzywa miał niewątpliwie brat artystki prof. Franciszek Nadachowski, specjalista i twórca technologii ceramiki i materiałów ogniotrwałych.